گنج یابی و دفینه و نگهداری اجساد
نگهداری اجساد: طبیعی، مومیائی، شیمیائی
در زمانهای قدیم ایرانیان باستان خاک شناسانی داشتند که از تبحر و علم بالائی برخوردار
بودند و خاکهای مناطق مختلف را برسی میکردند.
همه ما میدانیم که وقتی کسی از دنیا میرود و او را به خاک می سپارند بعد
از چند روز چیزی از بدن آن شخص باقی نمی ماند جز استخوان و به اصطلاح
امروزی میگوئیم تجزیه شد. تجزیه شدن کاری است که موجودات در خاک انجام
میدهند مثل مورچه یا هر جاندار دیگر که گوشت و کلیه اعضای داخلی انسان را
میخورد.
خاک
شناسان ایران باستان توانسته بودند خاکهائی را پیدا کنند که به هیچ عنوان
موجودات به آن خاکها نزدیک نشوند و به خاطر نوع و جنس خاک از گزند کلیه
جانوران در امان باشد. وقتی شخصی را در جائی به خاک می سپردند که خاک آن از
این نوع خاص بود ، بدن افراد به هیچ عنوان تجزیه نمی شد و برای همیشه سالم
می ماند که این تکنیک خود نوعی سالم نگه داشتن اجساد بود.
اگه
رفتید جائی حفاری و قبری را شکافتید و به یک چنین مسئله ای برخوردید نه
بترسید نه فکر کنید که حتماّ باید به بار برسید. چون احتمالا وقتی قبر بغل
ان را نیز بشکافید به همچین مسئله ای بر می خورید و این به خاطر خاک آن
منطقه می باشد.
چه بسیار هستند خاک هائی که ظرف چند روز جسد را تجزیه میکنند و خاکهائی که
سالها زمان میبرد تا یک جسد کاملا تجزیه شود و خاکهائی که دانشمندان
باستانی ما کشف کردند که جنازه در آن به هیچ عنوان تجزیه نمیشود. و مثل روز
اول سالم میماند.
در ارتباط با اجساد مومیائی مطلبی برایتان بنویسم که اطلاعت شما در رابطه با این مسئله بیشتر شود.
کلاّ سه کشور در دنیا اجساد را مومیائی میکرد
۱- مصر باستان که خود به دو صورت این کار را انجام میداد
2- هند که البته جزئی از ایران بود
3- ایران که در این کار توفقی کسب نکرد و موفق نشد
در
مصر باستان به دو صورت اجساد را مومیائی میکردن اول طبقه مرفه و دوم طبقه
متوسط. طبقه متوسط را شکمشان را باز میکردن و توی آن را خالی میکردند و در
سر سوراخی درست میکردند و مغز را از آن در می آوردند و جسد را مومیائی
میکردند. ولی طبقه اشراف و پول دار به این صورت بود که کلیه اعضای داخلی
بدن را از معقد در میآوردند و مغز را از بینی و بعد جنازه را شش ماه در آب
نمک می گذاشتند و چربی های آن را کاملا آب می کردند و سپس جسد را مومیائی
میکردند. در کنار اجساد مومیائی مصری کنیزان و نوکران و سگ و گربه خانگی و
هر چیزی که صاحب جسد به آن تعلق خاطری داشت را با جسد مومیائی و دفن
میکردند که در زندگی پس از مرگ مشکلی نداشته باشد.
هندی ها نیز اجساد را مومیائی میکردند ولی به دلیل مصرف ادویه فراوان در هند اجساد مومیائی شده کیفیت مطلوبی ندارند.
در
ایران به علت نبودن آن نمک خاص و گیاهان خاص برای مومیائی کردن اجساد
موفقیتی حاصل نشد و ایرانیان به تکنیک شیمیائی کردن اجساد پرداختند که
اجساد بسیار سالم تر از مومیائی میماند. ( تقریباّ کاملاّ سالم و مثل روز
اول)
وقتی یک جسد را شیمیائی میکنند سالها مو و ناخن های دست و پا رشد میکنند تا به نقطۀ ایست رشد برسند.
شمیائی
کردن اجساد به این روش بود که در آن زمان ایرانیان باستان رادیواکتیو را
شناخته بودند و با استفاده از سنگ رادیو اگتیو که آن را به صورت پودر در می
آوردند و روی جسد می پاشیدند و جیوۀ سرخی که دانشمندان آن زمان توانسته
بودند تولید کنند به شیمیائی کردن اجساد می پرداختند .
فکر کنم این توضیحات در مود اجساد مومیائی و شیمیائی و خاکهای شناخته شده که اجساد را کاملاّ سالم نگه میدارد کافی باشد.
منبع مقاله : http://iranikan.blog.ir/
